Nós nos sabemos que pasa na Casa do Lestón, que entra unha xente ben xeitosa pola porta! Hoxe entrou pola porta: Manuel Darriba, Jose Manuel @josecomeefala, Alfonso Tellado e tódolos compañeiros e compañeira que os acompañaban. Mimadriña canta festa na horta do Lestón, e temos que dicir que desta vez, Anita e Amparo, deixarono caladiño durante un bo rato ao Alfonso Alfonso que non deixaba falar a Buenafuente.

Graciñas a todos eles por este xantar tan simpático, e graciñas

especialmente a Josecomeefala que tantas cousas bonitas nos dixo!

Que sorte temos no Lestón, que entra xente boa tódolos días, a nosa xente!

Que sorte temos no Lestón que temos os mellores twitteradictos: @matibascorner, @santillecha @anton_batán, @josecomeefala, @juliaantonio_  @jorge_riveiro @ivanbusto82…….

Dez anos despois da catástrofe do petroleiro Prestige que tinguiu de negro as costas galegas, Coronita ‘Save the beach” e a cineasta Isabel Coixet realizaron un emocionante documental sobre os preto de 300.000 voluntarios que axudaron a limpar o chapapote. Marea branca é un documental de trinta minutos dirixido pola prestixiosa e galardoada Isabel Coixet que conta as historias e motivacións persoais de quen un día deixaron as súas casas, familias, traballos ou vacacións para realizar unha tarefa dura e ingrata: recoller coas súas propias mans as verteduras tóxicas que chegaron ao litoral galego. ”Marea Branca é unha homenaxe e unha viaxe ao lugar dos feitos a través dos seus recordos, sensacións e emocións. A rodaxe estivo cheo de sorpresas”, dixo Isabel Coixet. Marea Branca conta a historia de Soidade Méndez, unha voluntaria que chegou de Estremadura e decidiu quedar para sempre en Galicia. A súa filla, froito da relación con outro dos voluntarios, chámase Alegría Fisterra, en honra á lema que utilizaban os voluntarios para recuperar o ánimo despois das duras xornadas de limpeza. Tamén narra a dos pescadores da Costa da Morte ou a do galego Nacho Castro e a catalá Nuria Branco, que se coñeceron aqueles días en Muxía e hoxe están casados. A iniciativa para render esta homenaxe partiu de Coronita Save the Beach, un programa de Responsabilidade Social Corporativa que Coronita cervexa puxo en marcha en 2008 en Europa. O proxecto ten como obxectivo informar e concienciar sobre o estado das praias europeas e sobre a necesidade de coidalas e preservalas.

Texto e vídeo extraído da Cadena Ser, onde podedes ver o documental.

ISABEL COIXET 25-05-2012

Nesta ocasión, De Bares recala no que podería considerarse o decano dos restaurantes da Costa da Morte, o Lestón, de Sardiñeiro. Leva dando comidas desde 1917, algo que moi poucos establecementos galegos poden dicir. Dentro de seis anos cumprirá un século de andaina e en V Televisión pasarán pola súa longa historia.

O Lestón non estará só na pantalla. Irá acompañado por outros tres locais emblemáticos: o bar Liló, de Verín; o Café do Centro, de Lugo, e o bar Troia, do Rosal. Se desExas ver o programa podes facelo AQUÍ.

De Bares detense naqueles establecementos con historia, con alma, lugares onde ademais da carta hai vivencias e experiencias escondidas entre os muros. Na comarca xa pasou polo Tira do Cordel, de Fisterra, polo pub A Gavilla, de Corcubión, e polo bodegón O Pescador, en Carballo.

Agora é a quenda do restaurante da familia Lestón. Se os seus muros falasen poderían explicar a quen os oíse a historia completa dunha comarca, desde a época dos camiños de terra ao surgimiento do turismo e ao desenvolvemento contemporáneo.

O local que hoxe dirixe Alberto Castro xestouse con diñeiro da emigración a principios do século pasado. Manuel Marcote Lestón regresou de Arxentina para abrir as portas da casa de comidas coa súa esposa, María Suárez.

O local tiña entón unha tenda de ultramarinos, como tantos outros en Galicia. María cociñaba unhas famosas tortillas de pataca e unhas luras na súa tinta que aínda hoxe, 94 anos despois, seguen na carta. Alí empezou a servirse longueirón, anos despois, antes de que ese produto se fixese popular. Alí atendíase aos mariñeiros antes de que moitos mariscos fosen considerados manxares.

A casa de comidas empezou sendo un local moi familiar. Se non había mesas, os comensais sentaban nas da cociña.

Iso, claro, pasou á historia. A tenda de ultramarinos desapareceu nos anos 60, a cociña ampliouse e cambiou de sitio, como aumentou tamén o comedor, con capacidade hoxe para acoller a 90 persoas.

A segunda e terceira xeracións da familia seguen alí atendendo hoxe co seu trato amable e o seu saber facer. Ana Suárez Insua, Amparo Marcote, Alberto Castro e o seu fillo do mesmo nome. Outro dos fillos, Julio , educado tamén no establecemento familiar, é hoxe director do Hostal dos Reis Católicos.

Un Faro Nerio

O local é máis que un restaurante, é unha institución. De feito, o sábado pasado a asociación Neria recoñeceu a súa traxectoria coa entrega dun Faro Nerio, un premio co que a entidade recoñece o traballo de quen loitan polo desenvolvemento da comarca. O galardón recolleuno en Muxía Alberto Castro, quen recordou aos seus bisavós, que non só montaron o restaurante, senón que, dixo, souberon transmitir uns valores que a familia conserva. Citou tamén ao seu avó Herminio, que soubo meterlles a profesión no corpo.

Son miles as persoas que ao longo dos anos pasaron polas súas mesas. Dos primeiros turistas dos anos 60 aínda os hai que volven a Sardiñeiro cada verán e non cambian a súa cita gastronómica. Algo terá o Lestón cando tanto se lle quere. Os seus segredos, mañá en De Bares.

se desexas ver o programa podes facelo AQUÍ.

Dende a Casa Lestón queremos agradecer a todós e a todas este galardón que supón para nós a ledicia e o esforzo da nos

a familia. Graciñas.

(Nova extraída da Voz de Galicia)

O acto de entrega dos galardóns Faros Nerios, que entrega a asociación supracomarcal Neria ás persoas, empresas ou institucións que traballan pola Costa da Morte, converteuse, por minutos, nun foro reivindicativo do que hai e o que debería haber.Organizadores, autoridades e invitados puxeron en valor o traballo e o esforzo da xente da comarca para lograr un mundo mellor. O presidente de Neria, Ramón Vigo, pediu de novo a ITV para Zas e puxo nome ás sospeitas do atraso: cr

e que hai quen quere levala á comarca de Barbanza. A autovía, as regularización das naves industriais ou o abaratamento do chan industrial foron de novo cabalos de batalla. Sobre todo, polo atraso dalgúns destes proxectos.

O presidente da Deputación, Salvador Fernández Morda, deu un respaldo absoluto, unha vez máis, ao traballo e a función que realiza Neria, «que non é de ninguén e é de todos». E deu valor aos premios, por entender que teñen máis aínda por dalos quen os dá, «a xente de aquí», e por ser xente da casa agradécese máis, fío do que tiraría máis tarde o físico Jorge Mira. O baiés, moi aplaudido, e declarou «encantado co premio, con plena conciencia do que vale. Dixo ter menos méritos que o resto: «Só son un científico». Eloxiou o traballo da asociación e apostou por que, en pouc

os anos, talvez o futuro dalgúns concellos pase por agrupacións similares, argumento aproximado ao empledo por Moreda.

Manuel González Estalote, empresario de Mazaricos, avogou por apoiar o propio para que non haxa que emigrar, como tivo que facer el. Tamén Pepe Mira, do hotel Praia de Laxe, reclamou ese apoio para o turismo e a zona, ou Alberto Castro, do restaurante Casa Lestón en Sardiñeiro. E o mesmo o presidente de Feiraco, o dumbriés José Antonio Casais.

A pesar de levar o discurso escrito, preferiu falar co corazón, e o público valorouno vivamente. Tamén el pediu apoios para quen viven e traballan na comarca e recordou cando Neria nacía, hai case 20 anos.

A outra parte emotiva púxoa Jesús Mas Farto, da asociación Abondou de Camariñas, moi emocionado e practicamente sen palabras. Marelo Castro-Rial Schuler, presidente da Fundación Castro-Rial, recolleu o premio do colexio Manuela Castro Rial de Cee, unha institución educativa con 50 anos de vida.

Repotaxe publicada no día de hoxe na Voz de Galicia.

Cando volve á súa localidade sente moi ben acollido, cos amigos de sempre, «como se non pasase ou tempo». E iso é bo. Aínda que sigan camiños distintos, os compañeiros reúnense, mínimo, unha vez ao ano «na casa Toñito ou na Casa Lestón». «É algo que nunca se perde en pobos como Sardiñeiro [ao que regresa unha ou dúas veces por mes]. Ou atractivo dás nosas vilas mariñeiras é ou seu carácter, oxalá se manteña esa identidade mariñeira e galega, oxalá se manteña ben toda a costa». Julio César Castro Marcote, actual director do parador Hostal dous Reis Católicos (Santiago de Compostela), naceu o 1 de setembro de 1967. É fisterrán. Fisterrán de Sardiñeiro de Abaixo. Aínda que, por casualidade, naceu en Combarro (Pontevedra). «Pero foi ir nacer e volver para Sardiñeiro», matiza. O caso é que, por problemas de embarazo e dado que o hospital máis próximo desde Sardiñeiro estaba a unhas dúas horas de camiño, a nai de Julio César, curmá do cura de Combarro, aloxouse na casa de leste e deu a luz nun hospital pontevedrés.

Castro Marcote creceu no ambiente do restaurante Casa Lestón, fundado en 1917 polos seus bisavós. Alí, hoxe en día, é o seu irmán Alberto (a cuarta xeración) o que, xunto cos pais e a avoa, conducen o temón dese gran buque gastronómico. «Aprendín máis na casa familiar que nos estudos», valora. Máis ou menos a partir dos 13 anos, como a todos os irmáns [son cinco, de 45, 43, 41, 31 e 23 anos], el axudaba: «Algo de todo, pero máis ben servía».

O tempo de escola empezou en Fisterra. «Era ou colexio do cura, así lle chamaban, alí traballaba miña tía Sofía». Despois pasou á de Sardiñero, un ano, «onde estabamos todos xuntos, nunha unitaria, seriamos uns 40 ou 45, e había nenos entre 5 e 13 anos». Do de Fisterra recorda como formaban as filas, izaban a bandeira española e cantaban un himno, ademais de persignarse ao entrar en clase. No de Sardiñeiro estaba «don Andrés», un mestre «estrito». «Non sei llo acorda agora, pero lembro que meu pai me fixera unha escopeta de madeira e ou primeiro día que a levei á escola rompiulla a un dous maiores non lombo. Daquela foi un desgusto tremendo». Manolo, Juan O Argentino, Fran, Sergio do Campo, Andrade ou Senlle estaban e están entre os amigos. Todo a EGB cursouna no Manuela Rial Mouzo de Cee e primeiro de BUP no Agra de Raíces. Os invernos, xa que logo, non daban moito de si, pero os veráns eran outro cantar. Algo de pura liberdade.

Multiplicábase o turismo en Sardiñeiro. «Sobre todo xente do País Vasco, que segue vindo despois de 40 anos». «Pasabamos todo ou día na praia». «A ti deixáronche vos quinquilleiros  nunha cesta», chanceaba a nai de Marcote con el. Co bañador e pouco máis, cruzaba a estrada e metíase cos compañeiros no mar «ata que escoitábamos ou noso nome para que fóramos comer». Competían para ver quen aguantaba máis baixo a auga e, recoñece, tamén algúns levaron golpes contra as rocas. «É incrible que non pasásenos nada». Ir pescar en chalanas era habitual: «Cangrexos, camaróns, ourizos… cociamos todo na auga do mar». No serradoiro do seu tío Juan creaban castelos de madeira ou cabanas e xogaban aos vaqueiros e indios. Entre «Vos do lujar, con j» e «vos do Coto» había certa rivalidade: dividían a praia, limpábana de jalipota  , xuntábana ao carón da praia e, unha vez reunida, lanzábanlla. «Eramos xente moi sá». Coa adolescencia chegaron «outras aventuras»: as amorosas, con algunha turista; as trasnadas que se lle facían aos que chegaban de fóra «e non coñecían a nosa cultura»; o roubarlle froita ao cura («don José») ou o irlle tocar as campás de noite. «Levantábase, pero nunca nos cachou». Claro que ao día seguinte, cando o sacerdote comía

en casa Lestón e preguntaba sobre o tema, había que idear ben as respostas. «Supoño que agora xa saberá que eramos nós». «Tamén baixabamos vos carros dás vacas ata a praia ou subiamos dásvos chalanas para arriba».

As festas patronais de San Xoán Bautista pregoaban o verán. Dáas Virxe do Carme eran moi esperadas. Marcote foi o primeiro da súa cuadrilla en ter coche, préstamo do pai, para ir «de marcha» a Cee, Fisterra, Muxía ou ata Baio e A Ponte do Porto, segundo as modas. Regresaban tarde e sen pasar controis de tráfico. «Daquela non había».

El Establo

Av. Del Sol 450, CP 5881, Villa de Merlo, San Luis
Tel.: 54 2656 475352.   Ver mapa e referencias aquí

A verdade que explorando algunhas das localización do concello de Fisterra atopámonos con estas marabillas: